
Stanisław Orłowski ( Szczuczyn )
UCIECZKA Z OSACZENIA stał na peronie - zatopiony w myślach lokomotywa sapnęła zazgrzytało przestrzeń odcinała czas małżeńskiej monotonii pensjonat był nad zatoką w gajowym zaciszu leżałam jak nimfa na lśniącej tafli - do dna daleko uważać trzeba - z letargu wyrwał mnie wabiący głos w czółnie siedział przebarwiony słońcem długowłosy łowczy to koneser wytrawny zdobywca polujący na sarenkę a nie gąskę schłodzone wino spacer wśród leśnych duktów i chęć poddania się wydarzeniom ostrożnie - jakby testując - pocałował mnie potem mocniej aż do zawirowań ocknęłam się w fazie zaćmienia n i e - carpe diem - wyszeptał był rozważnym myśliwym nie chciał mnie spłoszyć choć miał w sobie coś z wilka pewność siły i zdobyczy nagle fascynacja przestała wzniecać pragnienia znikł demoniczny dreszcz oczarowania zgrzyt zamków walizki potwierdził rozsądek myślenia na peronie czekał o niebo bliższy mój leśniczy dobrze że jesteś - pisnęłam kiedy drżąca padałam w spragnione ramiona O MATCE Matka to ta od piersi nabrzmiałych pokarmem życia bólem szarpanych w grymasach dziecka Matka to ta od nie przespanych nocy i łez strumieni nie wysychanych nad łzami mojego dzieciństwa Matka to ta chlebem i mlekiem pachnąca od serca czułości i ciała pieszczoty stroskana wrażliwa w kościołach urzędach i szkołach o mój los zabiegana Matka to ta co jej władca nieprawości nie złamie dzielna choć skromna w której jeszcze urok i nadzieja płonie to ta niezłomna niezapomniana POŻEGNANIE pod dachem miłości znów zebrałaś dzieci swoje emanując spokojem patrzysz na deszcz łez – nie widząc tulisz – nie obejmując czuwasz – nie drżąc a słuchając – cierpliwie podziwiasz w milczeniu efekty nauk Twoich - trwania w Bogu i podawania dłoni światu - my w odciskach Twojego życia łzami swoimi obmywamy łzy Twoje odchodząc od nas przeszłaś w pokorze i trwodze próbę radości w bólu by dla miłości naszej zamknąć w dłoniach czas a gdy światła cień zasłonił kalendarz snów zapadła życia noc dziś na Twoje zmarszczki uśpione ostatni raz patrzą ci których karmiłaś piersią swoją do snu okrywałaś gorącym sercem w pieszczotach tuląc nasze pąki młode widziałaś jak zmieniały się w kwiecistą łąkę - - - - - - - - wspieraj nas dalej Mamo byśmy idąc przez życie drogą Twoją doszli do wiecznego trwania z Tobą WSZYSTKO SIĘ KOŃCZY Bociany odleciały. Odlecą żurawie. Marzenia zostały, Wśród rozmów przy kawie. Było babie lato. Nadciągnęła słota. Mój przyjaciel na to, Smutek i tęsknota! Kwiatów niknie urok. Opadają liście. Dzień krótki i półmrok, Lśni już szron srebrzyście. Zima już się zbliża, Pierwszy dzień we wtorek? Odleciały ptaki, Prócz modrych sikorek. Wszystko już się kończy. Starość się zaczyna. Liże mnie pies gończy, Miast młoda dziewczyna. NADWZROCZNOŚĆ Kiedy patrzę przed siebie Na zieloną dolinę … W wyobraźni mam ciebie, Wymarzoną dziewczynę. Kiedy patrzę na wzgórze W błękitnej poświacie … Tam moc dziewcząt, jak róże, Nim rzeźbione postacie. Kiedy patrzę na lasy, Wśród zapachów igliwia … Każda z dziewcząt na wczasy Chętnie ze mną przybywa. Kiedy budzę się ze snu, Wówczas film się urywa … Żadnych dziewcząt, ni śladu! Smutek, łza mi obmywa. PODARUJĘ podaruję Krainę Szczęścia na wyspie usłanej perłami oddam banki walutą wypchane zerwę w złocie rzeźbione kajdany odstąpię w diamencie osadzone marzenia uwolnię tęsknotę miłości z beztroski istnienia przekażę naiwność - niepotrzebną nikomu obojętność - na ludzkie cierpienia nadzieję - na półce składaną odciski kłamstw - na skalistej drodze arogancję - dla trzymania fasonu weź też ode mnie łez oceany pędzone sztormem na życia fali okres ascezy rąk drżenie oczu grozę podaruję wszystko za tryumf prawdy nad pozorami -------------- sobie promyk miłości zostawię TOBIE W sobie kryjesz promień słońca, W Tobie przyszłość, jasne dni. Moja miłość jest bez końca, Którą dziś daruję Ci. B Ó L Jakbym widział ciebie, że jesteś tu we mnie, Wśród moich przestrzeni ciała i psychiki. Wyrobiłeś miejsce w głębi serca mego; W życiu mym najprostszym wyryłeś nawyki. Jak możesz tak dręczyć, w sposób nieustanny, Ciało i myśl moją? Wciąż masz mnie za mało? Tak ci dobrze ze mną? Chcesz być tak zbawienny? Jestem tobie wdziękiem, strefą doskonałą? Kim jesteś, że taką masz władzę nade mną, A w rozpacz przez ciebie wpadają miliony? W bólach złożonych z ludzkich łez, goryczy, Pewni wciąż, że jesteś - mają los zgubiony. Stanąłem zgnębiony, by przyjrzeć się tobie: Skąd wracasz? Gdzie idziesz? Czym wypełnisz mój los? Nie wszystko, co dajesz, w mych błędach się mieści. Beztrosko nawiedzasz, zadając zgubny cios. Odwieczny ciemiężco! Przekoro nadziei! Przenikasz do głębi, wbrew siłom i chęci. Z rozkoszą rozdajesz - w nieludzkiej potrzebie - Ból gniewu, ból strachu, ból życia, ból śmierci. - - - - - - - - - - - - - - - - - Gdy ból złamać zechcesz – to... marzeń twych szczyt. Najlepszym wskazaniem jest cierpieć i żyć Lub, jeśli być nie chcesz z nim w ciągu swych lat, Od wczesnej młodości pokochaj ten świat; Bo tylko w miłości ukoisz swój ból: do ludzi, do świata... To jedna z twych ról. SEN O OGRODZIE za horyzontem noc umyka cykady otulone jedwabiem świtu wyciszają etiudy wokół ogród pocięty promieniami słońca barwami kwiatów spięty a ja wśród nich choć klęczę jestem uśmiechnięty obnażona natura zdumiewa bez końca zachwyca jak naga miłość w promieniach wschodzącego słońca SEN O WIOŚNIE widzę sad kwitnący i łąki barwami zalane zielonych traw oddech ze słońcem wymieszany ciepły deszcz z wiatrem rozpoczął sprzątanie życzliwy Helios w promieniach złotych posyła życie nowe wybijam otwór w przestworzach i drzwi otwieram na oścież chwytam w otwarte ramiona mą przyjaciółkę - wiosnę kolorami oddycham w dłoniach je czule pieszczę upajam spragnione ciało wiosenną burzą deszczem w życiu zbudzonym pejzaż zmysły moje napełnia za mało wciąż mam go tak mało… daj siebie więcej jeszcze serce lgnie rwie się stan ekstazy przerasta w burzę miłości zapada w olśnieniach urody wiosny więc pójdźmy powitać - Jej Wysokość - wiosnę wyciągnąć doń ręce przekazać pokłon w nadziei na życia uśmiech r a d o s n y W I N I A R Y Na miłe dzień dobry i na dobry wieczór, Z oszczędnością czasu, z uniknięciem stresu; Najchętniej polecą kaliskie Winiary Dorosłym i dzieciom - przepisów bez miary. Zupa grzybowa ... lub każda zupa nowa W pełni sprzyjać będzie dla twojego zdrowia. Dzień nowy przeżyjesz tak jak za Chrobrego, Stosując kostkę Rosołu Królewskiego. Choć w życiu się z garnka niejednego jadło - Powstały Winiary - wszystko podupadło. A teraz ... , gdy zechcą pozbawić cię wiary, Ty trwaj przy produktach swej firmy Winiary. Nie sposób się wyrwać z jej trwałej pamięci, Bo wyrób znad Prosny smakiem swoim nęci. Tortowy Don Cake, Budyń Bezcukrowy Tu z Klubu Winiary otrzymasz gotowy. Masz wiele problemów, sól sypiesz bez miary ...? Dzwoń do serwisu konsumenta winiary! Kto raz ich rozpoznał, niech drogi nie zmienia. Do Winiar prowadzi smak podniebienia.	MIŁOŚĆ nadeszła skrycie zmierzchem w ulewie namiętności w kałużach pieszczot drżąca wilgotność ust znalazła by ciepłym nocnym deszczem odchylić gałąź młodą zatopić w kwiatów bieli falę uczuć i tu pozostać W MOIM OGRODZIE w aureoli szczęścia przechodzę wśród roślin nad murawą mgłę srebrzystą uwalnia aksamit poranka drżą miliony lśniących kul zawieszonych w pajęczynie za horyzontem znika spracowany księżyc wita dzień nowy uśmiechnięty słonecznik spod ziemi wydobywa się nowe życie ------------------ wybiłem furtkę w przestrzeni by podać rękę kwiatom w ramionach niosę radość a wokół bezmiar ciszy	WIOSNA barwami życia świat zapłonął ogień młodości pragnienia wyzwolił splot jedwabisty otulił ciało to byłaś ty i wiosna
		PRZYJDŹ na Ciebie czekam przyjdź zapaliłem księżyc nowy z gwiazd promieni sieć uwiłem rozjaśniłem wszystkie cienie byś czuć mogła się bezpiecznie przy poświacie księżycowej padnę dziś do Twoich stóp i wyścielę Ci gwiazdami drogę do krainy cnót przyjdź w osłonie trwałych pragnień i zabłyśnij w życiu moim - - - - - - - - - - - - - - - zostań już majestatyczną gwiazdą z moich snów
	W PYLE DMUCHAWCA Aniu teraz gdy nie masz ziemskich trosk bo życie Twoje się spełniło wciąż jesteś jedną z wielu nas w poezji życia… a ono jakby w śród nas było jeszcze Twój oddech snuje się po głębiach uczuć w snach w zwierzeniach smugi zapachu - nie starł czas bo bukiet wspomnień go zatrzymał może nadejdzie taki dzień że pogrążeni w skojarzeniach na skwer przyjaźni będziemy iść pamięci promenadą światła Twego dla spełnienia nim miną ślady życia dni -------- jak pył dmuchawca PRZERWANY KONCERT wiatr złościł się w resztkach liści z łoskotem uderzał w gałęzie jak w tańcu z szablami dął chłodem unosząc żywiczny zapach ambona myśliwska trzeszczała wirując na koślawej sośnie Eol ze smyczy uwalniał odwieczne dźwięki leśnego chóru odyniec kudłaty wielki jak rotunda piękny jak sen wyszedł z matecznika i mlaskał czarny postrzępiony masyw leśny maskował jego sylwetkę nocne leże ujawniało potęgę Dionizosa tajemniczą wielkość natury i mityczne znaczenie ostępów tętent ścieżek zdawał się wskazywać pęd zbłąkanych klaczy Diomedesa wydawały się być tuż, tuż a to tylko stado danieli gnało do mrukliwego wodospadu Eos zalewa szarozielonym świtem mijamy bagna strumyki zbocza jaru za górką pod racicami śpiewa śnieg łania weszła w kadr lunety - daleko przemykamy leśnym duktem cichutko - jak barbarzyńcy w las poszły tropy jeleni w chaszczach rozpierzchły się spłoszone sarny gawędzimy na mrozie w napięciu biała mgła otula nasze nogi zajadamy bigos czekając na zmierzch ogień cieszy się -strzępi jęzory wiatr łamie gałęzie podrywa ptaki w powietrzu zapachniało zwierzem to Artemida wypuszcza dzicz na żer nagle - wiatr zawirował sypnął śniegiem w twarz ambona groźnie jęknęła --- las stroił instrumenty odyniec popełnił błąd - stanął jak posąg - sroga cisza zapanowała wokół --------------------- po strzale falowało echo chaszcze grały dalej kniei chór śpiewał KOBIETO ! Oj, kobieto, oj, kobieto... Sens istnienia, życia treść. Ósmy Marca Dzień Twój, przeto, Piszę wiersz na Twoją cześć. Ty, dla której władcy świata Nieraz swój ostrzyli miecz. Ty, dla której płyną lata Nigdy na przód, zawsze wstecz. Ty, o którą staczał boje Cesarz, walcząc o swój tron. Ty, za którą w sklepie stoję Po cytryny - jeśli są. Ty, przez którą robią kanty, Ci, co Ciebie pragną, lub Ty, najmilsza z wszystkich ksantyp, Z którą mnie połączył ślub. Ty, uduchowiona, święta, Zła, drapieżna niby zwierz. Ty, na wszystkich kontynentach, Biała, czarna, jaka chcesz! Bajadera! Odaliska! Z taką nazwą w słońcu lśnisz. Ty, schylona nad kołyską, I Ty, która w książkach tkwisz. Matko moja, złota wróżko, Której zawsze widzę twarz. Ty podlotku, Ty staruszko, Która z dziadkiem w karty grasz. I Wy, których nie wyliczę, Bo za mało miejsca mam, Zdrowia i radości życzę W Dniu Ósmego Marca Wam! EKO-KROPLA? Z bezmiaru wód wybrałem kroplę małą. W jej obiektywie chcę oglądać nieba błękit. ---------- O, kroplo! W łoskocie świata swój blask zgubiłaś... Masz barwę! Woń niemiłą! Kroplo!... Co cię zmieniło? ---------- Gdzie twych wód krystalicznych kaskady? Gdzie, rosa czysta? Gdzie, zielenią spowite Edenu bramy? Chcę w tobie widzieć: zdrowy uśmiech matki, pola zielone, rzeki faliste, knieje... O kroplo...! Co się dzieje? DOKTRYNA SOBOTNIEJ NOCY za drzwiami życiowych wzlotów akademika samotnie w sobotnią noc skupiam się jak w soczewce nad prawami wszech nauk rozgryzając gordyjskie węzły za każdym z nich przełykam przestrzenie marzeń aż zapłonąłem jak Olimp miłością wielką by za chwilę prostymi Euklidesa zmierzać do bogini miłości mojej już u progu Jej azylu dotykam punktu poza prostą opisując czułą przestrzeń aksjomatami urody absolutnej dostrzegłem że jestem o sto mil od sądów logicznych a prozą wylewam symfonię uczuć - - - - - - musiałem przyjść by temat zmienić dla Ciebie czas swój chcę oddać - - - - - - wybacz nie zniosę losu Wertera dopnę bym za miłość tej nocy otrzymał Oskara MARZENIA MIŁOSNE jej dłoń... bieży ku spragnionym wargom wokół śpiewa wiatr i echo słów - traktuj mnie jak książkę otwartą kreśl na stronach dziewiczych plany miłości anektuj bezdroża mojego ciała czułem kołysanie i świtem i zmierzchem Afrodyto! świątynio mojego umysłu! ostrzelany serią promieni obudziłem się wokół pustka... tylko echo falowało z wiatrem MOWA słowa na wiatr czy burza słów i fanatyczna mowa snów w Demostenesa filipikach siecze jak miecz puszczony w ruch - - - - - - więc ćwicz mowę swą byś bólu nie zadał - - - - - - tu i tam	MÓW DO MNIE nie nie słyszę ciebie mów do mnie mów nawet szeptem wymawiaj imię moje krzycz przekrzycz martwą ciszę chcę ciebie słyszeć mów do mnie o miłości o pracy różnych snach o smutkach i radości mów do mnie szkoda dnia mów - słucham jest mi miło mów - czekam na twój głos mów w złości i radości żartem do mnie mów nie buduj wzniosłych zdań chcę słów z serca twego z morza łez miłością wspartych i z ust twych drżących mów zanim zacznę słuchać wylewaj z myśli swoich ich tajemny skarbiec mów gestem mów gradem mów deszczem mów do mnie ciepłem słów mów z żalem i dreszczem nie zamykaj się na klucz czekam wciąż m ó w WALCZĄCA AURA trwa walka żywiołów o wodę o słońce o ziemię - matkę karmiącą trwa bój jak u rycerstwa Grunwaldu huk gradu jęk wiatrów obnaża łzy ziemi zacięcie walcząc o wiosny tchnienie i... nadszedł zwycięstwa czas by mocą gorących promieni symbol zimy i śmierci - M a r z a n n ę - uznać winną opóźnianiu się wiosny i skazać na publiczne zatopienie w odchłaniach wód dosyć zgrzytu zimowych pancerzy Boreasza swawolnych wojaży już czuje się władzę Heliosa w błyszczącej od żaru zbroi precz zbrudzone śniegowe płaty zostawcie wyrosłe pierwiosnki i ziemię przekażcie pracowitej wiośnie zaorzemy zasiejemy będą łany kwiatów rosły nie bójcie się mężni rycerze piorunów grzmotu i kry ruszenia tu wkrótce zatrzęsie się niebo i lasy i stawy i wód oceany potem słońcem oblana gleba wypali barwami wszelkimi aż łuną pożarów zabłyśnie owady zwierzęta i płazy skąpane w deszczu słońcu i wietrze odetchną w rozkoszach natury a słuch ochoczo nastawią by w dźwięcznym szumie bocianich i żurawich skrzydeł odbierać koncerty słowicze które na pomoc wzywają roje pszczół miodnych spracowane latem a znużone zimą ------------- no - niech tylko wybuchnie wiosna a nie spocznie póki w słońcu nie zalśni z ziemskich brylantów E d e n utkany UKOCHANA Bywał maj, kwitły wonne bzy, Rosła trawa, wicher szalał, Pieścił zmysły, wyciskał łzy - Deszcz tęsknoty serca spalał. Mnie nadzieją wypełniałaś, Gdy miłością oplątana, Promenadą serc chodziłaś Na spotkania - ukochana. Brałem pasy bezpieczeństwa, W słońcu grzałem słów miliony, I pragnąłem do szaleństwa, Być miłością upojony. Chcę, na Ciebie patrzeć tylko, Tulić ciało ukochane, Rozkoszować się tą chwilką, Brać od życia, co nam dane. Zbudujemy dom z miłości, Z naszych doznań, uczuć, marzeń. Zaprzęgniemy się w powozie Do radosnych życia zdarzeń. FALE MIŁOŚCI Czy formę słów użyję składną By to, co czuję uzewnętrznić? I słowem, spiąć jak żywą klamrą - miłość budując, zła nie piętrzyć. Pozwól mi chociaż, strzec do skutku Tych, co nie widzą złudnej toni; By nie wkładali siodła smutku Na grzbiet niedoli, białych koni. W darze miłości, z pragnień wielu Wyrasta jedna myśl bezsporna. Kiedy dopływasz do wrót celu Czuwasz, czy fala jest pokorna. Potem, odpływasz w dal nieznaną, Osiadasz na życia mieliźnie… Może zatęsknisz za kochaną, W potokach bólu po spuściźnie? TO NIE BYŁ SEN? stałaś w otwartym oknie otulona wiatrem który pieszcząc twoje ciało odsłaniał zwinnie wdzięki miejsc tajemnych wirował w górę i w dół i wokół unosząc zapach namiętności tonął w meandrach tęsknoty aż osiadł na ustach i zamarł w pragnieniach a ty jak gwiazda błyszczałaś z wnętrza odbierałem zmysłowe sygnały wyobraźnią malowałem majestat twojego ciała wierniej niż pędzel Rubensa niebiański ogień podsycał uczucia uczyłem się od wiatru delikatności - porywem szarpanej czułości - odwzajemnianej i milczenia w uśmiechu zwartym choć w ramionach tuliłem tylko przestrzeń oblubienica natury wciąż stała przenikałem ją wzrokiem myślą przywłaszczałem jej ciało aż zrozumiałem że Don Juan a nie fantasta ma we mnie schronienie ILUZJA ŻYCIA Od czarnych złudzeń, sielankowych snów Prawda odstaje i kręci się łza, Napełnia serca zwątpieniami słów, A ból z cierpieniami w organach trwa. Potem faluje na życia teren, Miażdżąc nadzieje czerpane z nieba, Jedząc codziennie kaszankę z chlebem Już wiesz, że walczyć dalej potrzeba. Gdzie się podziały jedwabne słowa I ryk klasowy pod bramą Gdańska? Sprytnym pałace i willa nowa, W rękach narodu szabla ułańska. Gdzie są wartości ponadzmysłowe, Pielęgnowane przez pokolenia? Cwanym fotele, stroje balowe...! Heroizm ludu z walki nic nie ma. Orle Biały! wzleć ponad chmury, Chwyć pełnią grozy krwiożerców za twarz! Zabierz centaurom ich wieczne laury Z szalbierzy i zdrajców oczyść kraj nasz. PO CO ... nie ma cię idziesz jesteś i znów cię nie ma po co tu idziesz po co jesteś po co rozpalasz w sercu żar po co daremnie wznosisz żagle pokręcasz życia mego ster odrzucasz wszystko potem nagle odchodzisz życia drogą wstecz - - - - - jesteś odchodzisz ... nie ma Cię po co TY KTÓRY JESTEŚ Ojcze nasz czemu niebo Twoje tak odległe w przestrzeni i czasie szukam go we mgle mojej wiary gdzie jesteś Ty który rządzisz Wszechświatem twarz Swoją tajemnicą otaczasz nie chcesz bym spojrzał w Twoje oczy bo jak Temida - opaską osłaniasz jak Cię odnaleźć mam wskaż drogę do Siebie boś Ty w blasku wiecznym ja w cieniu głębokim oświetl drogowskaz miłości i prawdy podaj do nich klucz i wspieraj mnie łaską bo odrobina wiary mojej nie wystarczy na wieczności dom pomóż mi trwać w zaułkach nadziei którą w dniach zdążających do Ciebie wzbogacam różańcem z gwiazd składanym nie czekaj aż słoną pianą osiądę na życia mieliźnie od Ciebie w oddali oświeć nędzną świątynię umysłu mojego bym złotymi opisał strofami żeś Bóg dobra nieskończonego Pan nad panami - - - - - - - - prowadź mnie do tych stron obiecanych ...
	2009
BALLADA CIUŁACZA (par.) 1. Z wiatrem historii dopadłem raju, W USA pracuję - nie tak jak w kraju. Stojąc zasypiam, byle co jadam, Lecz co do centa money odkładam. 2. Po trzech etatach zapadam w drzemkę, Bo szmal zielony zbieram - jak stonkę. Bywa, że w sklepie zapomnę płacić, Bo chcę się szybko w życiu wzbogacić. 3. Skarbie jedyny! Dolarze święty! Za ciebie, mogę być nawet ścięty. Często w półmroku, nim sen mnie zmorze, Wyciąg bankowy w skryciu otworzę... 4. Dostaję nagle histerne drgawki. Mało na koncie!... z tymi z nogawki. Żeby pomnożyć dochody moje, Braciszka zdepczę, siostrzyczkę zgnoję… 5. Przysiąc ci mogę zbawczy dolarze; Na każde draństwo w mig się narażę. Wyczyszczę knajpę, nabłyszczę w.c., Zagram panicza, gdy w dom mój wrócę. 6. Wrodzoną dumę, mój kraj ojczysty, Zamienię w pliczek dolców nieczystych. Wynajmę siebie przestępczej mafii, Ona sowicie płacić potrafi. 7. Nawet z folksdojcza wyrwę dolara, Za bratnią sprzedaż ziemi pradziada. Mały szwindelek lub narkotyki, Wszystko to, łatwe daje wyniki. 8. Być, albo nie być, mieć coraz więcej! Głód na dolara ziszczę, czym prędzej. Zanim ojczyzna uzna mnie zdrajcą, Ja się światowym określę znawcą. 9. Tym przesycony, codziennie siadam W zbiorowym łożu, z nikim nie gadam. Szału dostaję, że jakiś rodak, Forsę upycha już w stary chodak. 10. Nie zniosę nigdy, po takiej męce, By ktoś posiadał zielonych więcej. Sprzedałem duszę, zhańbiłem ciało, Dalej na koncie dolarów mało. 11. W głębokim żalu i nienawiści, Od wewnątrz czyści mnie w tej zawiści. Chandra mnie gnębi, lecz szybko minie, Gdy krewniakowi podłożę świnię. 12. Nie musi wiele mnie to wzbogacić, Tylko mój rodak - ma dużo stracić! Choć do powrotu robię starania, Zielona siła do pracy skłania. 13. Bracia, rodacy! Zróbcie mi zrzutkę, Bo z przygnębienia zażyję trutkę! Pożyczcie stówkę. Nie mamy! Oj nie! Jutro zarobię, podrzucę wam dwie... 14. New York obskoczę, a na Well Street, Wszystkich cwaniaków zadziwi mój spryt. Miłe piranie - chlubo mych cieni - Życie to koszmar z braku zieleni. 15. Święty dolarze! Zbaw moją duszę, Jeśli się z tobą wiązać tak muszę. Stoję tu oto w zastygłym pocie... Co dalej począć? Życia nie psioczę? 16. Żegnajcie Stany, dolary barwne, Czas jest zadziwić swe strony dawne. Dolców napchałem do mych kieszeni, Jadę porządzić do kraju cieni. 17. Tam ja zabłysnę, jak wuj życzliwy! Skabluję zdrajców za pieniądz chciwy. Rodzinną miłość wskrzeszę, ocalę... Dam:”...Bogu świeczkę, diabłu ogarek.” 18. Co dzień po winie, poślubna noc. Och! Jaką dolar ma czarcią moc. Wszyscy się kłaniać będą mi nisko, Wrócił jak panicz, a był cepisko. 19. Willę zbuduję, merca zakupię... Resztę spraw ziemskich będę miał w pupie Uschnę z tęsknoty skrawku zielony, Za rajem, w tobie tu utraconym. 20. Czas na nostalgię mijał w napięciu. Po dwóch dniach, stałem już na Okęciu. Z marszu zaczynam kształtować życie. Kolesiów spraszam na duże picie! 21. Tu im dziś mówię - panem się stałem, A kiedyś szkolne problemy miałem. Żniwo zbierałem, gdy Bóg odpoczywał, Nie w moim stylu, by ktoś mnie wykiwał. 22. Z każdego kąta rozkosz się lała. Dla mnie płynęła zieleń i chwała. Tam, w Białym Domu, miałem poparcie I zrywy polskie wspierałem uparcie. 23. Byłem lojalny. W połowie grudnia... Bracia walczyli - ja spałem pół dnia. A teraz dla nich grają fanfary! Czuję się zdrajcą bez czci i wiary. 24. Nic po historii! Co tam Ojczyzna! Zbierać zielone - wielu ten cel zna. Złotówki dla mnie to drobne śmiecie... Drodzy koledzy! Jak wy żyjecie? 25. Funduję w weekend lunch wraz z szampanem, Daję się poznać, że ja tu panem. Stawiam i gadam, film się urywa... Kelner mnie świtem spod stołu zrywa. 26. Wręcza rachunek do zapłacenia, Na który dolców w kieszeni nie mam! Naiwnie brzęczą dwa polskie grosze. Wybacz mi Panie..., tak bardzo proszę 27. Sądziłem, że to zdrowe ciułanie, A to totalne wprost opętania. Wniosek jest pewny. Radzę - pamiętaj! Zieleń odurza! Przed nią, nie klękaj!	A GDYBY TAK a gdyby tak pójść z Tobą pod rękę na przełaj i myślą ogarnąć przestworza wpleść w Twoje serce synowską miłość i wejść na drogę do Boga a gdyby tak drogą mleczną pójść i w blasku gwiazd odsłonić serce Matki... tam znalazłbym miłości żar osłodę mego życia przy trwodze oddalania - - - - - - - - och gdybym tak oddalić mógł niedolę Twego trwania i grozę wnętrza Matki w Jej czasie p r z e m i j a n i a BRAK MI CIEBIE niby jesteś a Cię brak brak mi Ciebie w dzień i nocą brak w radości i rozpaczy czemu często bywa tak że mi Ciebie bardzo brak że ja ciągle pragnę Ciebie czy to dobrze że jest tak dajesz siebie jaką jesteś pełną wiary złudzeń żadnych choć otwierasz serce swoje jednak Ciebie zawsze brak dajesz siebie troski pełną pewną miłą i powabną dałaś wszystko to co masz a wciąż czuję Ciebie brak brak mi ciepła Twoich ust drogich wspomnień czułych słów choć w rytm pragnień wszystko mam czy miłości nam wystarczy aby w niej wykąpać Świat to nas łączy a nie dzieli bo żyjemy ciągle tak że nam wiecznie siebie brak CZEKAM NA SZTORM W kroplach deszczu Osadzam marzenia Płomień serca Rozpalam milionami świec Rozgrzewam w sobie Rozkosze miłości Na Ciebie czekam W labiryncie gwiazd Do Ciebie wzlatam Czułością napięty W dłoniach Trzymam spragnioną nadzieję Ocean myśli Napełniam uczuciem --- I czekam Na fale sztormu miłości NAIWNOŚĆ świat zawirował u stóp nabrzmiałe usta pustoszyły zmysły - - - - - wyzwolona obietnicą miłości wspięłaś się o zmierzchu -- opadłaś o świcie drżąca jak liść osiki - - - - - omdlała od ciosu słów niebacznych -- płakałaś deszczem TO JEST POLSKA (par.) Jeszcze nie zginęła Polska i zginąć nie może, póki polski rolnik z troską swoją ziemię orze. Wróć, wróć Wojtyło, słowo się wypełniło. Pod Twoją opoką jedność z Europą. Polska ziemia jest od potu bogata i żyzna. Tu, jest z Bogiem kult narodu, honor i ojczyzna. Wróć, wróć ... W Bogu polska jest rodzina. Naród z krwi poczęty. Z nami Jezus i Maryja, Izydorze święty. Wróć, wróć ... Tu, z krainy dla Polaków, tu, gdzie Wisła płynie, pozdrawiamy sławny Kraków i papieża w Rzymie. Wróć, wróć ...	BO W MIEŚCIE BYŁY PRZECIĄGI Powietrze napędzane słońcem wałęsało się po mieście walka prądów ocierała uszy przechodnia wietrzny ocean zatapiał w mroku ulice i pchał mnie pod dach do jej serca Z trudem szedłem tęsknotą owiany mijałem wciąż obszary niskiego ciśnienia piłem mleczną mgłę --- Otulony marznącą mżawką majaczyłem w krainie baśni Andersena zdążając na skrzydłach tęsknoty do zapachu miłości Rzucając się w Jej otwarte ramiona podchwyciłem wilgocią ust wzmocniony czuły szept zmęczyłeś się - - - - - - bo w mieście były przeciągi M O D L I T W A Panie, chroń mnie proszę Przed mocą nieczystą. Skróć pogardę ludzką I karę wieczystą. Chroń Panie od hańby I zgubnego życia, Gdzie kłamstwo i przemoc Nienawiść podsyca. Chroń od złej wolności, Która twierdze wznosi, Tu w umysłach naszych, Choć jej nikt nie prosi. Uzdrów demokrację- Na co każdy czeka. W ręce swoje Panie, Weź losy człowieka. Wyzysk, fałsz, obłuda, co wciąż otacza świat, Beztrosko króluje, A ginie słowo brat. W tym świecie znękanym, Swój, Boży, wprowadź ład. Popatrz na lud wierny, On łaknie Twoich rad. Nadaj motyw pracy- Niech radość wyraża. Osłoń sensem życie, Które się zubaża. Strudzonym narodom Daruj swe przymierze, By mogły pracować I modlić się szczerze. Niech moc wiary w Ciebie Zjednoczy Kościoły, A przyznać się do niej, Niech nikt się nie boi. Błagamy Cię nasz Panie, Wyrównaj urwiska, Przez które ludowi Życie łzy wyciska. Pozwól się zapytać, Choć to niebezpiecznie, Kiedy ześlesz radość? Czy ból ma trwać wiecznie? O Boże, nasz dobry, Nie zwlekaj z pomocą! Daj siłę narodom, Otocz swoją mocą. O! Ty, który jesteś... A może Cię nie ma? Wysłuchaj tych modłów. Wskaż drogę do nieba. Stanisław Orłowski MOJE SŁOWA ... wielką przyjemność czynisz mi Anetko Droga, choć dla mnie, nie do miłości, a do Boga droga. PRAGNIENIA MŁODOŚCI za oknem świat rozjaśnia majowe słońce w leśnych barwach rozlał się odcień ciepłej zieleni włożę cienką bluzkę z dekoltem V przewiewną spódniczkę z lekkiego muślinu we włosy wepnę szkarłatną różę - rozkwitająca z nabrzmiałych pąków pragnień promenadą serc pójdę na spotkanie własnego świata obszaru wrażeń doznań - młodości nie zadrżę gdy wsiadać będę na statek miłości unoszony oddechami fal tęsknoty gorących ust dotykiem wsparty pędzony rozkazem topniejących serc przez zburzone morze nadziei hen tam... za horyzontem zasadzę zrodzoną miłość niech w mnogości ulata do tych sfer nieznanych pobudzona porywem namiętności charyzmat wierności wzbogaca powrócę gdy serce szczelnie miłością napełnię choć może za oknem... z m r o k jak wyrok zapadnie